باران نمي شوم

 که نگويي: با چه منتي خود را بر شيشه مي کوبد

تا پنجره را باز کنم و نيم نگاهي بيندازم.

ابر مي شوم

که از نگراني يک روز باراني

هر لحظه پنجره را بگشايي

و مرا در آسمان نگاه کني...

تا چند وقته ديگه حکم آزادی ما رو از اين زندون غربت بابا صادر ميکنه و بعد پرواز به سوی وطن...فقط اميدوارم کنسل نشه

بای از نوع بی خبری...
     

دير ميشود ! ...

هفته ای که گذشت هفته پر از مشغله و پر از اضطرابی بود اول اينکه خودم گير برنامه های دیپلم بودم و حسابی سرم شلوغ بود ديگه اينکه مدرسه داداشم و می خواستيم عوض کنيم و دلشوره اش مال من بود٬ روزی که داداشم می خواست تست بده از صبح که پاشدم دلشوره داشتم مثل روزای امتحان٬ انگاری خودم می خوام برم اونجا و به سوالات جواب بدم اما خوشبختانه داداشم قربونش برم انگار نه انگار که سه ساعت بايد بره اونجا و تست بزنه.

وقتی اونجا بودم يه مخ ۵ گفت پسرتون خيلی شبيه تونه دلم می خواست با چکش می زدم تو سرش٬ وقتی بهش گفتم که داداشمه ابروهاشو برد بالا و گفت اخه خيلی بهم شبيه هستين تو دلم گفتم اخه خواهر و برادر بهم شبيه نيستن؟ ولی خدايی خيلی قضيه خنده داری بود.

از دوشنبه هم که به سلامتی همينجور دارم ضد حال می خورم حالا بماند که ضد حالايی...

چه کسی ميداند

صبح فردا به کدامين آواز

جاده بی خم اين ذهن پريشان

به افق خواهد رفت

به کجا خواهم رفت؟

به کجا خواهم خواند؟

شعر من تا چه زمان خواهد ماند؟

به کجا خواهم خورد؟

نوروز نزديکه پيشاپيش به همه تبريک ميگم.اميدوارم سال خوشی رو پيش رو داشته باشين.من از الان به فکر عيدی و ۱۳ به درم

زلف ماه ريخته

بر شانه های شب

و من اکنون

انتظار آشفته خويش را

شانه می زنم

  مرا به پنجره آبی كلبه ات

  دعوت كن!

  و دست های بی ريشه ام را

  بر لبه قهوه ای پنجره ات بكار

  مرا به آرامش همان سيب سرخی بخوان

  كه با دستی بی گناه چيده شد

  گناه قشنگ من

  پشت پنجره های نا محدود

  حوای تو

  در تب سيب سرخی می سوزد

خواب دیدم دوباره کودکیم را ....
نمیدانم ... شاید هم جایی بین خواب و بیداری
سر کلاس های درس حاضر بودم ...
معلم را می دیدم که می گفت بزرگترين دروغتان را انشاء کنيد
و من خنده کنان نوشتم عاشق شده ام .
چهره ی معلم را هنگام خواندن به خاطر می آورم ،
با ابروهايی درهم و صدايی نخراشيده
جلوی آن همه آدم که هيچکدامشان را نمی شناختم ، فرياد می زد :
بگو ببينم می دانی عشق چيست ؟
و من با بغضی در گلو تنها صورت معلم را نگاه می کردم که فکر می کرد همه چيز را می داند
و چون زن دارد و شايد هم چند بچه ، پس حتما عاشق است .
ناخوداگاه پوزخندی زدم .
معلم خشمگين مرا بيرون کرد
و آقای ناظم با ترکه ای در دست مثل هميشه بيرون منتظر ٍ شکار
تا تمام خشم خود را بر دستان نحيفم به يادگار گذارد .
مزه ٍ دردش زیر زبانم است ...
مثل درد عشق می ماند … سوزان و مسخ کننده .
می خواستم گريه کنم ، به خيال تسکين ،
اما ياد معلم تاريخ افتادم که می گفت هيچ کدام از مردان تاريخ گريه نکرده اند .
نمی دانم ...
نمی دانم اين چه حسی ست پر از هيچ !
مثل تمام کلاس های ادبيات ...
و معلم آن که تنها از ادبيات سبيل های اخوان را می شناسد .
سکو تی می کنم به اندازه ی خواندن فاتحه ای برای اخوان و تمامِ تمام شدنی ها ...
... من چه می گویم !
هميشه همينطور است ،
هميشه از موضوع اصلی پرت می شوم .
به کجا ؟ خدا می داند.
نه ... ! معلم جغرافی هم می داند ،
هميشه از دره ای صحبت می کرد ، گمانم در حوالی بيستون بود ،
شايد همانجا پرت می شوم .
ديشب توی خواب ديدم فرهاد هم به همان دره پرت شده .
او هم به گمانم عاشق نبوده ست …. مثل من .
هيچ کس در اين دنيا عاشق ديگری نمی شود .
اين جا نمی شود به کسی نزديک شد .
آدم ها از دور دوست داشتنی ترند .
حتی آدم هایی که اونقدر تنهان که به خدا فکر می کنن ...
..............
صبح می شود و زندگی آغاز
از خواب بيدار مي شوم
خواب هايم هیچگاه دروغ نبوده اند ،
لااقل راست تر از اين زندگی اند .
ديگر اکنون نه کودکی ام را می خواهم و نه چند سال بعدش را .
چه فرقی می کند ، دنيا که عوض نمی شود .
می روم گوشه ای و بی هيچ احساسی نگاه می کنم بر قلب های تير خورده
و خيال می کنم معلم به خاطر انشايم مرا از دنيا بيرون کرده ...

كسی در شب نمی خواند، شب آواز مرا بشنو!

مرا در خود تماشا کن٬ مرا با من بخوان از نو!

نگو ديگر نمی آيی ٬ عزيز شب نياسوده!

که من خو کرده ام ديگر٬ به اين رويای فرسوده!

چه بی آيينه ويران شد٬ من عاشق٬من ساده!

من مدفون شده در خود٬ من از سکه افتاده!

چراغان کن سکوتم را٬ در عمق اين شب ممتد!

که در پرچين آغوشت٬ ترانه نطفه می بندد!

برف حسابي باريدن گرفته يه لحظه هم بند نمياد،تو اين غريبستون همه جا شده سفيد سفيد،جدا آسمون عجب حوصله اي داره از ديشب تا حالا يه ريز داره برف تحويل مردم ميده خوبه خسته نميشه،برف خوبه ولي زياديش خسته كننده ست،من ديگه دارم آرزو مي كنم زودتر اين زمستون تموم بشه و برفا آب بشن چون حسابي از دست سرما خسته شدم مخصوصاسرماي اينجا كه يخبندون ميشه.

بياين دعا كنيم با اومدن بهار تموم كينه هاي دل ما هم آب بشن مثل برفا و موقع جونه زدن درختا،درخت دوستي و محبت تو دلمون جوونه بزنه.

به اميد دوستی...

اين پرشين بلاگ حسابی حال منو گرفت نوشتمو نشون نداد...

خروش سيل بي رحم تنهايي صدايش در گوشم مي پيچد كه از پس كوچه ي احساس من ديشب گذز كرده.

قسم بر زندگان مي دادمش تا مرا هم تا دور دست ها با خودش مي برد.

چه بايد كرد كه خوابم نيست، آهم نيست، حتي جان را هم نيست.